گوربان: هر ثانیه ای که می میرد، بر دوش قلمم تشیع می شود تا در گورستان سپید دفترم دفن گردد. و اینجا، من «گور بان»ِ هزاران ثانيه مدفون در دل ِ واژه ها هستم... و تو فاتحه خوانی یا رهگذر یا جنازه ای سرپا که بالای گور من مدعی زیستنی؟
آقای ِ کوچکـــ :
غرور
ببخشید اگر بوی غرورم آزارتان می دهد.
همه انسانهای مغرور بوی غرور را زود درک می کنند و بدتر آنکه از این بو عذاب می کشند، مگر آنکه این بو از خودشان بلند شود، آن وقت می شود «رایحه خوش» ...! حالا رایحه خوش خدمت باشد یا نکبت یا قدرت. خیلی فرقی در اصل بحث ندارد
+ | پنجشنبه 31 خرداد1386| 11:37 بعد از ظهر |
----------------------------------------------------------------------