چه کسی است که نداند مردها در دردها لوس می شوند. همین خانه های خودمان نیست مگر؟ مادری اگر مریض شود، گاهی لب می گزد؛ گاهی آهسته می گوید «آخ» و اگر در صورتش دقیق نباشی دردش را نمی فهمی. اما پدر خانه اگر مریض شود، عزای عمومی اعلام می کنند، آه و ناله و غرغر و ننه من غریبم بازی و فاجعه ای خنده دار. سرما که میخوریم، در نقش یک علیل زمین گیر عمل میکنیم. اما زن انگار با درد اخت است. درد و خون، بخشی از زنانگی اند...