سلام بابا...

دیدی دنیا را...؟ فاصله «زندگی» تا «آوارگی» را دیدی...؟ ما که کارمان به کار کسی نبود... بود!؟ زیر سقف خودمان بودیم، سر سفره خودمان... سر شادی و درد خودمان. حالا تو اینگونه افتاده ای بر سینه ی تخت... مهربان وامده است در پشت در ICU و مرا حتی به لابی پایین بیمارستان هم راه نمی دهند.

نمیشد بعد از یکماه دعا و درد و رنج و آنهمه ضجه های دیشب و امروز تو زیر سوزنها و سرمها، می آمدند و می گفتند، گره از سینه اش باز شد!؟ نمیشد؟! حتما باید شکر به زنده ماندنت کنم و اشک به جواب کردنت بریزم!؟ ولله دلم راضی بود که صدها از آن سوزن به تن من بنشیند اما شاهد التماس کردن تو نباشم... چاره چیست، خدا کس ِ دیگری است! نمیدانم از سر بیچارگی به خدا توکل کرده ام یا ایمان... خیالت راحت بابا… من در این تنگنا، آنگونه بندگی میکنم، که خدا از خدایی خود شرمگین شود…

آقای ِ کوچکــ ـم... باورت می شد، شبی برسد که پدرت آن فیل مسخره ی ترا بغل کند و بخوابد...!؟ میدانستی صدای آن عروسکهای بالای تخت تو، چقدر شنیدنش درد دارد وقتی تخت تو خالی است!؟

هرچی آرزوی خوبه... مال تو

هرچی که خاطره داری ... مال من

پی نوشت اول – 2 مهر | صبح

1) خدایا... خودم رسوندم پای کامپیوتر که فقط بهت یه چیزی بگم، کلاهتو بندازی هوا...! من توی این بیمارستان، پدرهای زیادی رو دیدم که دکترها بچه هاشون رو جواب کرده و بعضی ها حتی تو ICU هم نیستند و شب رو تا صبح تو بغل پدرومادرشون میگذرونن، تا شاید یه آزمایش اضافه تر انجام بشه و یه جواب متفاوت بشنون... اما میدونی نقطه مشترک چیه... دکترها برای رد کردن بیمار و نامید شدن از درمان میدونی چی میگن؟ وقتی میخوان تو جواب این سوال که «آقای دکتر، امیدی هست» بگن «نه» میدونی چی میگن!؟ میگن «انشاالله»... میفهمی خدا؟ دکترها وقتی میخوان بگن «نه» میگن «اگر خدا بخواد» ... میفهمی یا نه؟! خدا... مساوی شده با «نه»!

2) پسرک از دیشب کاملا هشیاره... مشکل اضطراب و ترس شدیده که هر از گاهی ناگهان فریاد و گریه داره... پرستارهای بخش ICU گفتند که با توجه به مشکلی که برای پا ایجاد شده بود، هر 6 ساعت یکبار تزریق داره و به همین خاطر  بچه ترسیده ... برای دیدنش باید تا ساعت 3 امروز صبر کنم اما مهربان هر یک ساعت میتونه ببینتش!

پی نوشت دوم – 4 مهر

1) - صبح - آقای ِ کوچکـ امروز مرخص می شود... حالا دیگر دستهایم را می گیرد... قرار است قبل از ترخیص، مجدد با اکو فشار ریه اندازه گیری شود... خدا، هنوز بزرگ است

2) - عصر - آقای کوچکـ مرخص شد... فشار ریه تغییری نداشته و بدون افت همچنان بالاست. او خوب می شود... وقتی «خوب» هر آنچیزی است که «او» بخواهد... 

3) یکشنبه، هفدهم مهر، نوبت معاینه بعدی است... امیدوارند که شاید در مرور زمان، ریه به سمت افت فشار پیش برود