| تبليغات | X |
گوربان: هر ثانیه ای که می میرد، بر دوش قلمم تشیع می شود تا در گورستان سپید دفترم دفن گردد. و اینجا، من «گور بان»ِ هزاران ثانيه مدفون در دل ِ واژه ها هستم... و تو فاتحه خوانی یا رهگذر یا جنازه ای سرپا که بالای گور من مدعی زیستنی؟
آقای ِ کوچکـــ :
غرق ِ نعمتيــ ـم...
لاف ِ مصیبت چرا؟
نگاه که میکنم
داشته های امروزم
آرزوی ده سال پیشم بود!
خدا آنقدر به تدریج
و بی سر و صدا ارزانی می کند
که تشکر از یادمان می رود...
امان از آنکه
بی سر و صدا
و به تدریج
بگیرد...
الحمد لَک!
میبینی ما چه
جماعت بی وفایی هستیم!؟
آنچه میخواهیم و نمی دهی را جار میزنیم!
آنچه می خواهیم و می دهی را
یا از خاطر می بریم
یا به زبان نمی آوریم
مبادا چشم زخم شود!
اینگونه
ناشکری شد، عادت
تکفیر نعمت شد، امانی از چشم زخم
الحمدلَک
+ | دوشنبه 14 بهمن1387| 4:40 بعد از ظهر |
----------------------------------------------------------------------