غرق ِ نعمتيــ ـم...

لاف ِ مصیبت چرا؟

نگاه که میکنم

داشته های امروزم

آرزوی ده سال پیشم بود!

خدا آنقدر به تدریج

و بی سر و صدا ارزانی می کند

که تشکر از یادمان می رود...

امان از آنکه

بی سر و صدا

و به تدریج

بگیرد...

الحمد لَک!

میبینی ما چه

جماعت بی وفایی هستیم!؟

آنچه میخواهیم و نمی دهی را جار میزنیم!

آنچه می خواهیم و می دهی را

یا از خاطر می بریم

یا به زبان نمی آوریم

مبادا چشم زخم شود!

اینگونه

ناشکری شد، عادت

تکفیر نعمت شد، امانی از چشم زخم

الحمدلَک