باورم نیست

که یکباره

هزار فرسنگ

از تو جا ماندم...

نه پای ِ دلم

به حال ِ خوش

دل تو می رسد

نه دست ِ کوتاهم

در کاستن از رنج ِ بلند ِ تو

کاراست...

به گمانم

چون کوری

که تمام این ماههــ ـا

در پی تو

کورمال و عصا زنان

پیموده ام

تمام دلم را

در انگشتانم

جمـــ ـع کردم

اما هیهات از

درک ِ ذوق ِ «تکان خورد» ِ تو...!

آه

چه خوب است

دل ِ مردانه ام

شیشه ای نیست

تا تصویر ِ تمام قدی باشد

از حسرت و هیاهو و اضطراب

من در غم نان ِ فردایم

تو سر مست ِ جان ِ امروز

ما اینگونه من شدم

تو اینگونه ما شدی

باورم نیست

که یکباره

هزار فرسنگ

از تو جا ماندم...