امان از

زمانی که

خدا جای ندا دادن

کسی را با سیلی صدا کند...

آه

از

گاهی

که چوب ِ خدا

صدا دارد

انسان ِ گُنگ

به باورش نمی آید

صبحی که به پای خودت آمدی

شاید بر روی دست دیگران برگردی...

چه شرمی است

وقتی خدا را در موعد ذلت

بیشتر از زمان عزت، میشناسیم

باورمان وارونه است!

پنداشته ایم

ذلت از اوست

عزت از ما

هنگام ذلت

فریاد میزنیم

که چرا من؟!؟

اما هنگام عزت

هیچکس تردید ندارد

که چرا من؟