گوربان: هر ثانیه ای که می میرد، بر دوش قلمم تشیع می شود تا در گورستان سپید دفترم دفن گردد. و اینجا، من «گور بان»ِ هزاران ثانيه مدفون در دل ِ واژه ها هستم... و تو فاتحه خوانی یا رهگذر یا جنازه ای سرپا که بالای گور من مدعی زیستنی؟
آقای ِ کوچکـــ :
شرمندگی
سنگ کودکان
جز به گنجشکان
نمی رسد...
والا بازی طفلان کجا
و جولانگاه عقابان !؟
اگر زبان تو
نیش بر دل من است
رنج از پایین پریدن من است
شرمنده ی
ساحت ِ قدرناشناخته ی
خویشتن ِ خویشم ...
+ | شنبه 13 تیر1388| 3:35 قبل از ظهر |
----------------------------------------------------------------------