\/\/\/\/___________________

آیه ی هیس!

goorban — Wed, 21 Oct 2009 20:41:10 GMT

در میان ِ سینه ام

کودکـ ـی دارم

که قیم ِ کودکـ ـی دگر است

کودکــ ِ بی نوازشم

خواب ِ بی لالا

ضجه ی بی پستان

دندان در آورده است

که زبانش را بگیرد

زبان ِ به دندان گرفته ام

آرام باش...

دهان ِ گریه ات باز

صدای گریه ات کو ؟

آیه آمد : هیس!؟

کودکی خواب است باز...!؟

دانیال یعنی: خدا حاکم ِ من است

goorban — Mon, 28 Sep 2009 23:39:47 GMT

شب، هنگام دیوانگی است. رازی است در این تاریکی که اثرش افشای «غیب»هاست... حالا افشا می شود که در این خانه سه ضلعی ِ ما، آنکه از همه باخدا تر است، آقای کوچک است.

ما دو ساکت و سر در اضطرابیم... یکی در مرور دردهای سپری شده، یکی در اندیشه روزهای پیش رو. اما آقای ِ کوچکـ، آسوده در خواب است. خدای ِ او از خدای ما بزرگتر است؛ چراکه او نه جای زخمش را نگاه می کند و نه پرونده پزشکی اش را روزی صدبار ورق میزند... او بی خیال و آرام زندگی می کند... زندگی یعنی بازی، یعنی خواب، یعنی نق نق ِ گشنگی، یعنی خنده و با شکوهترین لحظه ی اقتدار یک پسرک ِ 5 ماهه... یعنی غلتیدن...

آقای ِ کوچکـ امروز پنج ماهه شد...

پ.ن: این روزها را خط به خط می نویسم و ثبت میکنم... تا یادم نرود... تا یادش نرود... دانیال، نام بزرگترین امتحان زندگی ماست ما باید تمرین کنیم، که تاب ِ معنای ِ اسم ِ ترا داشتیم... ]نام «گوربان» برازنده ی آقای ِ کوچکـ نبود، اینجا[

هرچی آرزوی خوبه... مال تو

goorban — Wed, 23 Sep 2009 10:28:18 GMT

سلام بابا...

دیدی دنیا را...؟ فاصله «زندگی» تا «آوارگی» را دیدی...؟ ما که کارمان به کار کسی نبود... بود!؟ زیر سقف خودمان بودیم، سر سفره خودمان... سر شادی و درد خودمان. حالا تو اینگونه افتاده ای بر سینه ی تخت... مهربان وامده است در پشت در ICU و مرا حتی به لابی پایین بیمارستان هم راه نمی دهند.

نمیشد بعد از یکماه دعا و درد و رنج و آنهمه ضجه های دیشب و امروز تو زیر سوزنها و سرمها، می آمدند و می گفتند، گره از سینه اش باز شد!؟ نمیشد؟! حتما باید شکر به زنده ماندنت کنم و اشک به جواب کردنت بریزم!؟ ولله دلم راضی بود که صدها از آن سوزن به تن من بنشیند اما شاهد التماس کردن تو نباشم... چاره چیست، خدا کس ِ دیگری است! نمیدانم از سر بیچارگی به خدا توکل کرده ام یا ایمان... خیالت راحت بابا… من در این تنگنا، آنگونه بندگی میکنم، که خدا از خدایی خود شرمگین شود…

آقای ِ کوچکــ ـم... باورت می شد، شبی برسد که پدرت آن فیل مسخره ی ترا بغل کند و بخوابد...!؟ میدانستی صدای آن عروسکهای بالای تخت تو، چقدر شنیدنش درد دارد وقتی تخت تو خالی است!؟

هرچی آرزوی خوبه... مال تو

هرچی که خاطره داری ... مال من

پی نوشت اول – 2 مهر | صبح

1) خدایا... خودم رسوندم پای کامپیوتر که فقط بهت یه چیزی بگم، کلاهتو بندازی هوا...! من توی این بیمارستان، پدرهای زیادی رو دیدم که دکترها بچه هاشون رو جواب کرده و بعضی ها حتی تو ICU هم نیستند و شب رو تا صبح تو بغل پدرومادرشون میگذرونن، تا شاید یه آزمایش اضافه تر انجام بشه و یه جواب متفاوت بشنون... اما میدونی نقطه مشترک چیه... دکترها برای رد کردن بیمار و نامید شدن از درمان میدونی چی میگن؟ وقتی میخوان تو جواب این سوال که «آقای دکتر، امیدی هست» بگن «نه» میدونی چی میگن!؟ میگن «انشاالله»... میفهمی خدا؟ دکترها وقتی میخوان بگن «نه» میگن «اگر خدا بخواد» ... میفهمی یا نه؟! خدا... مساوی شده با «نه»!

2) پسرک از دیشب کاملا هشیاره... مشکل اضطراب و ترس شدیده که هر از گاهی ناگهان فریاد و گریه داره... پرستارهای بخش ICU گفتند که با توجه به مشکلی که برای پا ایجاد شده بود، هر 6 ساعت یکبار تزریق داره و به همین خاطر بچه ترسیده ... برای دیدنش باید تا ساعت 3 امروز صبر کنم اما مهربان هر یک ساعت میتونه ببینتش!

پی نوشت دوم – 4 مهر

1) - صبح - آقای ِ کوچکـ امروز مرخص می شود... حالا دیگر دستهایم را می گیرد... قرار است قبل از ترخیص، مجدد با اکو فشار ریه اندازه گیری شود... خدا، هنوز بزرگ است

2) - عصر - آقای کوچکـ مرخص شد... فشار ریه تغییری نداشته و بدون افت همچنان بالاست. او خوب می شود... وقتی «خوب» هر آنچیزی است که «او» بخواهد...

3) یکشنبه، هفدهم مهر، نوبت معاینه بعدی است... امیدوارند که شاید در مرور زمان، ریه به سمت افت فشار پیش برود

داستانک ِ آخر !

goorban — Wed, 26 Aug 2009 20:30:18 GMT

پی نوشت نهم: 31 شهریور 88

1) روز موعود رسید... حالا چند یک ساعت از سه شنبه گذشته... من همیشه سه شنبه ها را دوست نداشتم! 9 صبح امروز، آقای کوچکــ بستری خواهد شد. چهارشنبه صبح همان روز موعودی است که من باید پشت در اتاق جراحی و انژیو اطفال امتحان بزرگی را سپری کنم...تا قبل از ظهر باید کار به انجام رسیده باشد ... سهم ما تا همینجا بود... از اینجا به بعد، فقط تماشاچی بازی خداییم

2) خدایا... خوابم نمی برد اما... خیلی خسته ام! رغبت نوشتنم نیست اما... خیلی حرف دارم! صبرم تمام شده است اما... صبر میکنم! تنهایم اما... به صحبت ِ بیگانه نمی فروشم! خدایا...

پی نوشت هشتم : 25 شهریور 88

1) هفته دیگر، در چنين شبی، آقای کوچک در بیمارستان بستری است و سحرگاه هنگام نمایش سرنوشتی است که به انگشتان طبیب و تیغ تقدیر برایم نوشته ای. حرفهایی هست، که میخواهم از الان بگویم. بدان سبب که هم نمی دانم هفته دیگر در چنين شبی – اگر عمری باشد – کجا هستم، اینگونه که گفته اند در بخش قلب اطفال فقط مهربان باید باشد؛ نمیدانم شب را کجا صبح خواهم کرد، در ماشین و پارکینگ بیمارستان، در لابی، در خانه ... دلیل دومی که می خواهم این حرفها را پیشاپیش بگویم این است که میترسم، اضطراب و سختی روزهای پایانی زبانم را بی ادب کند. می ترسم جزع و فزع مانع از آن شود که انگونه که باید بگویم.

2) خواستم بگویم، حضرت ِ میزبان، من از ماه تو راضی ام. از میزبانی تو هم راضی ام. من این ماه را آنگونه که آغاز کردم، تمام نکردم. این کسی که از رمضان بیرون می رود، با آنکسی که در رمضان وارد شد، توفیر دارد. من نمی دانم تو نیز از من رضایت داری یا نه، اما خواستم بگویم اگر شرط سعادت «راضیة مرضية» است و باید هر دو سوی ماجرا راضی باشند، من به سهم خود راضی ام.

3) اگر امتحان بود، ساده گرفته ای... اگر تادیب بود، به مختصر بسنده کردی... اگر عقوبت بود، به عفو عمل کردی... شکایت از شکایت های من نکن... من انسانم... پدرم... فرزند هم فتنه! انصاف کن، من اگر فغان و فزع نکنم، چه کنم!؟ اما تو خدایی... خودآ... تو اگر اغماض و چشم پوشی نکنی چه کنی!؟ من به رسم بندگی شکایت کردم، تو هم به رسم خود عمل کن...

4) حکایت ِ آقای ِ کوچک، حکایت ِ غریبی است! از اول رمضان پارسال، که من طبق معمول سرم در آخور کتاب و بازیهای شبانه ام بود و مهربان یکباره پریشان و مضطرب از خواب پرید و گفت، یک پسر دیدم که... و من ناباور و با شوخی فقط خندیدم و برایش یک لیوان آب آوردم و گفتم پسر مردم را خواب دیده ای، و او مطمئن گفت ، نه! پسر خودم بود... و ما آنروزها نمیدانستیم که او باردار است... تا اول رمضان امسال که حکایت چنین شود و تا همان سحرگاه چند روز پیش، که شرح حال ِ پسرک را در تلوزیون گفتند و طلب حمد شفا کردند، حال آنکه تو شاهدی من از شرم ِ دردهای درد تر ِ دیگران هیچ تماسی نگرفتم... وحالا من می فهمم «امانت» یعنی چه.... می فهمم، آدمها، قبل از آنکه پدر، مادر، برادر، دوست و... داشته باشند «تو» را دارند و ایاک نستعین!

5) از خداخدا کردن و نوشتن از تو، ابا دارم... هم تو میدانی و هم دیگران که هیچ وقت اینچنین برای تو ننوشته ام... نه بخاطر آنکه از تو گفتن را اسباب شرم بدانم... به این خاطر که انقدر گرگهای پلید و درنده این روزگار با نام تو، انسان دریده اند که باورم چنین شده است که اگر من ِ پلید از تو نگویم، دیگران به تو نزدیکتر خواهند بود... آنچنان که اگر بسیاری از اینها واعظ و صاحب مسند نبودند، خدای مردم خدا تر بود... اما حالا که قلم از دست ما در رفته است و اینچنین نوشته ایم، تو دل ِ آنکه می خواند را آگاه کن... کاری کن که باور کند به خدایی خدا من در «داستانکـ ِ آخر» هیچ سطری را برای نمایش ننوشته ام... برای بعضی از آنهایی که می خوانند، پرده افتاده است و می دانند احوال نویسنده چقدر چرک است... هوای ِ دلشان را داشته باش!

6) همیشه می پنداشتم، آدم ِ بزرگی خواهم شد... می پنداشتم که کتابهای تاریخ را، سنگین تر خواهم کرد... اما نشدم! همیشه هم دیگران به این آرزوهای فربه و غرور بی جا، خندیدند و حق هم داشتند... اما این دعاهایی که بدرقه راه آقای ِ کوچک شده است را تو کریمانه تقدیر کن... حالا میخواهم، لااقل آقای ِ کوچک، آقای ِ بزرگی شود...

7) شاید دیگر فرصت نشود... عیدفطرتان مبارک

جرعه 3

goorban — Mon, 24 Aug 2009 20:43:18 GMT

لَا تُحَرِّكْ بِهِ

لِسَانَكَ

لِتَعْجَلَ بِهِ

داستانک 28

goorban — Sun, 23 Aug 2009 21:50:18 GMT

عجب امتحان بزرگی است...! کاش قلب ِ من، از این ناکوکـ ـی، ناکوک تر بود. کاش نفسم از اینچنین که هست، سنگین تر بود! کاش سوز سینه ام، جای هرشب، شبانه روز با من بود! اما خبر نمی رسید، که قلب تو ناکوکـ است. دلم را خوش کرده ام، که ما کجا و امتحانی از این دست کجا، تذکری است... گفته اند و سپری می شود؛ اما اگر نشود، ترسم بغض بعد از هر خنده تو بر گلو نماند... اشکـ را مصادره کرده ام، مبادا دامن خدا لک شود!!

جرعه 2

goorban — Sun, 23 Aug 2009 20:24:18 GMT

مَن كَانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ

فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعًا

جرعه 1

goorban — Sat, 22 Aug 2009 15:24:18 GMT

مَّا جَعَلَ اللَّهُ

لِرَجُلٍ

مِّن قَلْبَيْنِ

فِي جَوْفِهِ

دندانشکن

goorban — Thu, 20 Aug 2009 22:14:18 GMT

گردو ی ِ

دل ِ مرا

با پوست

خورده است !

حسرت به دل

goorban — Tue, 18 Aug 2009 14:56:52 GMT

جای ِ خالی ِ آدمها

جای ِ شان را

در دل ِ دیگران

نشان می دهد...

ای کاش

حســ ـرتم

بر دلت

بماند